Bigyan Dahal

यो मेरो नितान्त व्यक्तिगत विचार हो ।   नलेखौं भन्ने हुँदा हुँदै लेखौँ लाग्यो। प्रष्ट भन्छु , मलाई व्यक्तिका रुपमा रवि   लामिछाने कहिल्यै मन परेन , हिजो प्रधानमन्त्रीसँग सिधा कुरा हुँदै जनतासँग सिधा कुरा अथवा राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टी (रास्वपा) सभापति हुँदै चौथो शक्तिको रुपमा गृहमन्त्री बन्दा नै किन नहोस्। सर्वोच्चदेखि प्रेस मिट सम्म। तथापी रवि व्यक्ति भन्दा “देशको लागि गर्छु ?” भन्ने हुटहुटिका साथ जुन प्रयत्न र कर्म उनमा देखियो , यो कुराको पक्षपोषक चाहिँ म हुँ। उनलाई हेर्ने दृष्टिकोणमा म कहिल्यै निष्पक्ष हुन सकिन , पर्दा पछिल्तिर विविध कारण होलान् तर कारणहरू जे सुकै हुन् एउटा तप्काका आशाहरु अंकुरण गराएर नेतृत्व गर्ने कुरा सोचे जस्तो सजिलो छैन। यो परीक्षामा रवि सफल भए। देशमा बहस हुनु पर्छ , बहस पनि मुद्दामा हुनु पर्छ , वजनदार वाद प्रतिवाद चल्नु पर्छ , प्रश्न र प्रतिप्रश्नले नेतृत्व खरिनु पर्छ नै , तव मात्र साँच्चै हामीले ल्याएको तन्त्रले ठीक काम गर्छ। ठीक नेता उत्पादन गर्छ।   घरिघरि लाग्छ !   शेर बहादुर देउवा , केपी शर्मा ओली , पुष्पकमल दाहाल प्रचण्ड , माधवकुमार ...

के सुनाऊ ... एकाध एकान्त र मौनताहरुमा  चुप्पी साध्ने हृदय  त्यसै त्यसै विलाई जाने मनोबल  पछ्याई रहने सम्झना  वा केही अरू ? कुनै दिन  न फर्किएला भन्न सकिन्न  विर्सिएको बाटोको पदचाप, क्षणहरु सँगको निकटता  आफै माथिको विश्वास !  धेरै बाँकी हुँदा, के था सकिएको क्षितिज  अझ खुल्ने पो हो कि ?  पल्टाईएका पानाहरूमा  एकाध दागहरू अजम्बरी बस्ने पो हुन कि ? 

एउटा सपना  जो हजार रहरहरु  छाडेर उभिएको छ !  त्यही सपना हो  जो विश्वास  टुक्रिएको क्षणमा पनि  आत्मबल बोकेर डोर्याइरहन्छ !  मलाई म भएको आशाहरुमा  व्युँझाई रहन्छ !  केही थान  म प्रतिको उपेक्षा  भीड भन्दा परको सत्य  नदेखिने सुदुर गन्तव्य  यी नै हुन् मेरा सपनाका  चालकहरु !!  कुनै निजत्व, कुनै अव्यक्त हृदय  वा मैले टेकेको जमीन  सबै यथार्थहरु भन्दा  एउटा सपनाको किलोमिटर  मन भित्र दगुरेर नसकिने गरी  लम्किरहने छ !!  विज्ञान दाहाल...✍️

  .........✍️ तिम्रो अँगालोमा एउटा संसार  हृदय भरी बोकेर ... ती आँखाहरूमा डुब्न मन छ मलाई ..! तिम्रो स्पर्शको तलाउमा  हराउन मन छ बेपत्तासँग  चुम्नु छ तिम्रो अधर  विर्सिए आफै लाई एकपटक  एक क्षण रोकेर सास  सुन्नु छ मलाई तिम्रो मुटुको ढुकढुकी  र महसुस गर्नु छ ...  दुई हृदयहरुको कम्पन गती ..! तिम्रो आवरण  बोकेर छाती भित्र  म आफै लाई पोख्न चाहान्छु ..!  एकाध निष्पट्ट एकान्तहरुलाई  रङ्ग भर्न पर्खिरहेको छ यो मन ..! 

 सम्हालेर मनहरु  पुग्नु छ: जीवनको शिखरमा, खोज्नु छ गन्तव्य जहाँ  थकान नहोस्: नहोस् कुनै बन्देज जहाँ विश्वासले छोपोस्: सम्बन्धहरु  एउटा खुल्ला आकाश जहाँ दुवै जना निर्धक्क खुल्न सकौँ, र सकौँ : दुवैका सारथी बन्न, विर्सदा सम्झाउने, विराउँदा सच्याउने, दुखी हुँदा सँगै दुख्ने   खुशी हुँदा सँगै रमाउने  अगाडी बढ्न सधैं भरोसा दिने  कमजोरीमा ढाडस भइदिने, परेको बेला उभिने, कमजोरी लाई सुधार गर्दिने, सहृदयी जीवन अङ्ग हौ तिमी ! म स्वयं आफू रहिन अब  त्यो तिमी हौ ...! तिमी बाट अलग रहेर  म आफूलाई परिभाषित गर्न सक्दिन ! समय... समय लाग्दैन  तिम्रो आवाज सुन्दा मात्र पनि, एउटा तरङ्ग बोकेर तिम्रो  नतमस्तक रहनेछु सदा ..! खुशी, जीवन अथवा गन्तब्य के भनौँ ?? मेरो लागि त्यो तिमी हौ ! 

  तिमी आदर्शहरुमा बाँच्नु,                    म जीवनको मूल्य खोजीरहेको हुनेछु...!  हत्केलामा अट्न नसकेको पौरख अनुहारमा पोतिन नसकेको खुशी पर्खिदा पर्खिदा बितेको समय र सोध्दै सोध्दै पहिल्याएको  त्यो गन्तब्य  म आफु भित्र अझै खोजी रहनेछु ..! विचारमा कुदी रहेको मष्तिष्क भावनामा हार खाँदै गरेको मन  निद्रामा ब्युँझिरहेको सपना  र आँखा वरिपोरी घुमिरहने दृश्यहरू  म फर्किएर एकछिन सुम्सुम्याई रहनेछु..!  केही हिसाबकिताबमा अल्झिएको सम्बन्ध देख्ने बित्तिकै परिचित लाग्ने अनुहारहरू  पिछडीएका तर दुर्गम भएका ती भेट र वाचाहरुमा कहिल्यै इमान्दार नदेखिने त्यो लवज  म आफैलाई विर्सिएर पनि सम्झिरहनेछु ..!  एउटै धरातल, एउटै यथार्थ  एउटा मान्छेलाई सधैं एकतमास नहुने रहेछ ..!